Við lentum rétt fyrir klukkan 22 að kvöldi á flugvellinum í Vín eftir tæplega tveggja tíma flug frá Kaupmannahöfn og þriggja tíma flug frá Íslandi þar á undan. Flugstöðin í Vín andaði í þau nýju lífi um leið og færibandið rankaði við sér og skilaði töskunum þeirra fyrst á bandið. Hópurinn – Stígur, Eyður, Katrín og Vigdís – var bæði peppaður og svefnsvæfður, og það var eins og ævintýrið lægi í loftinu og biði þess að þau samþykktu það formlega. Þau stukku að töskunum, en þá small raunveruleikinn: engin smámynt, engar kerrur fyrir töskurnar. Þau horfðu hvert á annað, hlógu ósjálfrátt að eigin klaufaskap og tóku svo á því – 27,5 kílóa taska er enginn leikur, sérstaklega eftir langt flug.

Í komusalnum biðu menn með skilti; nöfnin þeirra blöstu við eins og einhver hefði þegar skráð þau í söguna. Það var einn maður með skilti með nöfnunum Einarsson og Sveinsson og annar með Dóttir og Dóttir. Þau uppgötvuðu að þau gistu ekki á sama Kolpinghaus-stúdentaheimilinu heldur á sitthvoru Kolpinghaus-heimili. Það varð því úr að þau ákváðu að hittast daginn eftir kl. 11 fyrir framan málaskólann. Þau fóru í sitthvornleigubílinn: Vigdís og Karen fóru á sitt Kolping studentaheimili, en Stígur og Eyður á annað.

Leigubíllinn ók þá inn í borg sem þeir þekktu ekki. Leigubíllinn staðnæmdist við Kolpinghaus, Althanstraße 51, í níunda hverfi – þetta átti eftir að verða heimili þeirra næstu vikunnar. Í afgreiðslunni tók maður á móti þeim og kynnti sig sem Shoran. Þeir sýndu honum bréf um innritun þeirra á Kolping. Hann rétti þeim eyðublöð svo að þeir gætu innritað sig í Vín. Hann byrjaði að þylja reglur: hvenær væri matur og hvað mætti – og hvað alls ekki. Stígur horfði á hann agndofa. Hann skildi ekki orð. Hann leit á Eyð sem kinkaði sjálfkrafa kolli, eins og hann væri þýskusérfræðingur. Þeir létu hann fá útfyllt eyðublöðin og hann sagði að hann myndi fylgja þeim upp á herbergi þeirra númer 301, sem var s.s. á þriðju hæð. Eyður sagði við Stíg:

„Skyldirðu það sem hann sagði?“

„Nei, ég skildi varla orð,“ svaraði Stígur.

„Ég ekki heldur!“ svaraði Eyður.

Þeir áttu greinilega eftir að læra mikið í þýsku; framhaldsskólaþýskan þeirra var greinilega ekki nógu góð.

Þeir tróðu töskunum í lyftuna en Shoran hafði bent þeim á þann möguleika og þeir höfðu engan áhuga á að klöngrast upp stigana með þær, en það var ekki pláss fyrir meira í lyftunni. Þeir fylgdu Shoran upp á þriðju hæð og að herbergi 301 sem var við tröppurnar. Hann lét Eyð fá lykla að herberginu og sagði honum að prófa að opna. Eyður stakk lyklinum í skrána og sneri en hurðin opnaðist ekki. Shoran sagði eitthvað. Eyður sneri lyklinum í hina áttina en hurðin var enn læst. Hann uppgötvaði að hann hafði læst. Hann reyndi aftur, með pínulítinn roða í kinn, sneri í þetta skiptið tvisvar og hurðin opnaðist.

Úps! Herbergið var ekki tómt!
Við þeim blasti par í faðmlögum á rúminu og þau höfðu augljóslega verið í mjög innilegum samræðum. Stelpan skaust á baðherbergið eins og elding. Shoran hóstaði vandræðalega, setti upp bros og kynnti Stíg og Eyð fyrir Ronald, nýja herbergisfélaganum þeirra. Ronald reis hálfvandræðalegur upp úr rúminu, með hárið í óreiðu og svip manns sem hefði kosið annan tíma fyrir alþjóðlega kynningu.

Herbergið var ekki stórt. Það var komið inn í herbergið lengst til vinstri þar sem örlítið hol var með snögum. Í miðju herberginu blasti við koja og hægra megin var lítill skápur í holinu og í framhaldi af því þrír skápar. Við enda skápanna kom veggur og það sem að stelpan hafði skotist inn, sem utanfrá virtist vera einhverskonar skápur en reyndist vera vaskur, klósett og sturta í litlu skápaplássi. Við hliðina á var rúm og fyrir ofan rúmið var hilla skipt í fernt. Allar hillurnar voru málaðar í ljósum pastel-bláum lit. Við enda rúmsins kom veggur þar sem að gluggar voru út í húsgarðinn og fyrir neðan gluggana var skrifborð sem lág að næsta vegg en á þeim vegg kom hilla og undir hillunni var lítill ískápur og við hliðiná hillunni var svo kojan.

Shoran sagði þeim að þeir hefðu hver sinn skáp og það væri hægt að læsa skápunum með lykli. Hann sagði við Stíg að hann myndi fá lykilinn af skápnum og herberginu seinna þar sem strákurinn sem væri með lyklana væri ekki kominn til baka á heimilið, en hann gæti örugglega fengið hann á morgun. Hann kvaddi Stíg og Eyð og fór.

Smá vandræðileg þögn féll — en Ronald braut þögnina:

„So ihr spricht Deutsch, oder lieber English?“

„English is better. Our German is not so good,“ sagði Eyður, svolítið óöruggur eftir samskiptin við Shoran.

„No problem, I would also like to speak some English. I’m trying to learn English,“ svaraði Ronald.

„Oh, that is good for us. So why are you learning English?“ svaraði Eyður.

„My girlfriend, who you just met, comes from the USA,“ svaraði Ronald og brosti.

„Ah, and what is she doing here?“ spurði Stígur.

„She is a… Austauschstudent, or what do you say in English?“

„Uh… transfer student,“ svaraði Eyður hjálpandi.

„Right. So you are from Iceland?“ spurði Ronald.

„Yes,“ svaraði Eyður.

„And what are you doing here in Vienna?“ spurði Ronald áfram.

„To learn German. And we have a lot to do. We didn’t understand one word of what the doorkeeper said,“ svaraði Eyður.

„Oh, don’t worry, it’s Shoran. He is from Yugoslavia and doesn’t speak German very clearly,“ svaraði Ronald. Stíg og Eyð létti við að heyra þetta; kannski var þýska þeirra ekki svo slæm eftir allt saman.

Kærastan hans Ronalds kom laumulega út af baðherberginu og Ronald kynnti hana áður en hún hvarf í sitt eigið herbergi. Þeir spjölluðu áfram. Ronald var frá Albaníu, búinn að vera í Vín í fjögur ár og var að læra viðskiptafræði.

Ronald sagði þeim að hann hefði verið mjög smeykur þegar þeir opnuðu dyrnar inn í herbergið því það mátti ekki vera með neinar stelpur á herberginu og hann sagði þeim frá fleiri reglum, t.d. engir gestir eftir kl. 20, og helst áttu þeir að vera komnir heim fyrir kl. 23, annars þyrftu þeir að borga dyraverðinum. Hann kallaði þetta „strangt en skýrt“. Hann sagði að hann ætlaði að fara yfir til kærustu sinnar og myndi gista þar og kvaddi þá.

Þegar hurðin lokaðist horfðu Stígur og Eyður á hvorn annan: þetta ævintýri byrjar með óvæntum uppákomum.

„Við erum komnir til Vín!“ hrópaði Eyður. „Hugsaðu þér!“